Co zabrać ze sobą?
Lekkie, bawełniane ubranie • Środek przeciw owadom • Okulary przeciwsłoneczne, filtr ochronny, kapelusz do ochrony przed słońcem
Carabobo
Carabobo (hiszp. Estado Carabobo) to jeden z 23 stanów Wenezueli. Stolicą stanu jest Valencia, miasto to jest równocześnie głównym ośrodkiem przemysłowym kraju.
Stan Carabobo leży na zachód od stolicy Wenezueli, Caracas. Zajmuje powierzchnię 4650 km², a w roku 2005 zamieszkiwało go 2 106 264 osób.
Ciudad Guayana
Ciudad Guayana – miasto we wschodniej Wenezueli, w stanie Bolívar, przy ujściu rzeki Caroní do Orinoko. Około 800 tys. mieszkańców.
Tradycyjne potrawy
Charaterystyczną dla Wenezueli potrawą jest hallacas. To tradycyjne danie głównie przygotowywane na Boże Narodzenie. Składa się ono z nadzienia różnych rodzajów duszonego mięsa zawiniętego w kukurydziane placki. Gotuje się je w wodzie, owinięte w liście bananowca. Hallacas podaje się zwykle z szynką i pieczywem.
Kiedy jechać
Wenezuela
Wenezuela, szósty co do wielkości kraj Ameryki Południowej o powierzchni 916 445 km2, leży na północnym krańcu kontynentu, obejmując większą część wybrzeża Morza Karaibskiego. Na zachodzie graniczy z Kolumbią, na południu z Brazylią, a na wschodzie z Gujaną.
Na południe od wybrzeża wznosi się łańcuch górski Cordillera de la Costa. Wiele tutejszych szczytów przekracza 2000 m n.p.m. Góry stopniowo opadają w kierunku południowym, ku wielkiej nizinie Los Llanos (Nizina Orinoko), która rozciąga się aż do rzek Orinoko i Meta, zajmując jedną trzecią terytorium kraju.
Tereny na południe od rzeki Orinoko, stanowiące prawie połowę kraju, nazywane są Guayaną. Można je podzielić na trzy części: południowo-zachodni fragment dorzecza Amazonki, z gęstą, w większości niedostępną puszczą tropikalną; północno-wschodnia delta Orinoko (rozległe mokradła poprzecinane labiryntem kanałów); centralnie położony, szeroki płaskowyż porośnięty sawanną, czyli Wyżyna Gujańska. To tutaj wznosi się większość tepuis. Te gigantyczne góry stołowe, z prostopadłymi ścianami i płaskimi wierzchołkami, są pozostałościami po górnej warstwie płaskowyżu. Przez miliony lat ulegała ona erozji, aż pozostały z niej jedynie fragmenty zbudowane z twardych skał, będące dzisiejszymi tepuis.
Północno-zachodnia część Wenezueli jest bardzo urozmaiconym obszarem. Ciągną się tu Sierra Nevada de Mérida – północny kraniec łańcucha Andów i najwyższe pasmo górskie w Wenezueli, którego zwieńczeniem jest wysoki na 5007 m n.p.m., pokryty czapą śniegu Pico Bolívar. Na północ od gór, wokół Lago de Maracaibo rozciąga się bagnista nizina. Długie na 160 km i szerokie na 120km jezioro jest największe w Ameryce Południowej. Łączy je z Morzem Karaibskim wąska cieśnina. Wokół jeziora powstało główne zagłębie naftowe kraju.
Największą rzeką Wenezueli jest Orinoko (2150 km), płynąca od źródeł do ujścia w granicach kraju. Delta Orinoko ma ok. 25 tys. km2 powierzchni, czyli wielkością przypomina na przykład Belgię.
Do Wenezueli należą 72 wyspy, rozrzucone wzdłuż wybrzeża Morza Karaibskiego. Największą z nich jest Margarita. Inne ważniejsze wyspy i archipelagi to Las Aves, Los Roques, La Orchila, La Tortuga i La Blanquilla.
Na najnowszą historię Wenezueli duży wpływ miały korzyści finansowe ze sprzedaży ropy naftowej. To dzięki nim kraj ten znalazł się wśród najbogatszych na kontynencie. Dzisiejsza Wenezuela szczyci się jednymi z najlepszych dróg w Ameryce Południowej, oszałamiającą architekturą i rozwiniętą bazą turystyczną. Dla kontrastu jednak w wioskach odległych od wielkich ośrodków ludność żyje jak przed wiekami, oparłszy się wpływom zachodniej cywilizacji. Na granicy wenezuelsko-brazylijskiej na przykład spotkać można najbardziej tajemniczy lud indiański – Yanomami. Tworzy on kulturę jakby żywcem przeniesioną z epoki kamiennej.
Różnice temperatur występujących w poszczególnych porach roku są stosunkowo niewielkie, jeśli się weźmie pod uwagę położenie Wenezueli blisko równika. Trzeba jednak pamiętać, że z każdym 1000 m w górę temperatura spada o ok. 6°C. Ponieważ ponad 90% kraju leży na wysokości do 1000 m n.p.m., podróżny zazwyczaj styka się z temperaturą 22-30°C.
Wielkość opadów deszczu waha się w zależności od pory roku i regionu. Ogólnie rzecz biorąc, sucha pora trwa od grudnia do kwietnia, a pora deszczowa przez pozostałą część roku.
Kultura Wenezueli
Na rozwój kultury wenezuelskiej duży wpływ miało oddziaływanie kultury i sztuki hiszpańskiej. Do jej ugruntowania znacząco przyczyniła się misyjna działalność kościoła katolickiego.
Większość zabudowań z okresu kolonializmu nawiązuje do stylu hiszpańskiego korzeniami tkwiącego w Andaluzji. Dopiero pod koniec XIX, za czasów dyktatury Blanco, zaczęto wznosić monumentalne budowle użyteczności publicznej.
Pęd do nowoczesności przybrał na sile w okresie gospodarczej prosperity lat drugiej połowy XX wieku. Zniszczono wówczas wiele zabytkowych zabudowań z okresu kolonialnego, dlatego też w Wenezueli znajduje się niewiele pozostałości architektonicznych z dawniejszych okresów historycznych.
Za to państwo to może poszczycić się budowlami o najbardziej nowoczesnych w całej Ameryce Południowej konstrukcjach oraz najlepszymi drogami. Najwybitniejszym architektem jest Carlos Villanueva, którego dziełami są liczne ultranowoczesne budowle.
Najnowszej generacji architektura koncentruje się jednak wyłącznie w miastach. Wiele obszarów wiejskich, zwłaszcza w trudniej dostępnych obszarach górskich i lasów tropikalnych, zamieszkują liczne grupy Indian, którzy pozostają wierni tradycjom kultury przodków.
Bogate ślady indiańskich kultur prekolumbijskich, nie zachowane w architekturze, przetrwały w sztuce. Są to odnalezione w ponad 200 miejscach w kraju petrogliptyki czyli rzeźby skalne. Zachowały się także malowidła jaskiniowe.
Z gatunków muzycznych najbardziej charakterystycznym jest joropo. Jest to utwór śpiewany z towarzyszeniem harfy, małej, czterostrunowej gitary i marakasów.
Oprócz powszechnego na terenie całego kraju joropo, występuje tu wiele regionalnych gatunków muzycznych. Odzwierciedlają one zróżnicowanie etniczne kraju, np. w środkowej części wybrzeża charakterystyczne są rytmy afrykańskich bębnów. Obszar ten zamieszkuje bowiem liczna grupa ludności pochodzenia murzyńskiego.
Religią dominującą jest katolicyzm, jednak coraz liczniejsi stają się wyznawcy różnych kościołów protestanckich, a niektóre plemiona indiańskie praktykują dawne, tradycyjne wierzenia. Wśród innych wyznań znajdują się też nieliczni Żydzi i muzułmanie.
Wenezuelczycy są społeczeństwem bardzo młodym – ponad połowa ludności jest poniżej 18 roku życia. Społeczeństwo to jest etnicznie bardzo wymieszane – większość ludności to potomkowie mieszanki trzech ras: Europejczyków, Indian i Afrykańczyków – są to Metysi, Mulaci i Zambos.
Święta w Wenezueli odpowiadają katolickim świętom kościelnym. Najhuczniej i najbarwniej obchodzonym świętem kraju jest karnawał, którego obchody rozpoczynają się na tydzień przed Środą Popielcową, a kulminacja przypada na dwa ostatnie dni przed rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu.
Najbarwniejszym świętem kościelnym jest Boże Ciało, świętowane w San Francisco de Yare pod nazwą Los Diablos Danzantes. Jest to kolorowa, taneczna parada, w której tancerze przebrani są w stroje i maski diabłów.
Większe festiwale i inne imprezy kulturalne odbywają się niemal wyłącznie w stolicy kraju, Caracas.
Margarita
Margarita (hiszp. Isla Margarita) – wyspa na Karaibach, należy do Wenezueli, główna wyspa stanu Nueva Esparta. Zajmuje powierzchnię 1020 km², a zamieszkuje ją ok. 420 tys. mieszkańców. Główne miasta: La Asunción, Porlamar i Pampatar.
